chapter-bullet-o chapter-bullet-ob chapter-bullet chapter-bullet-b archive-arrow-down chapter-arrow content-link content-pic email facebook filter-arrow-down filter-arrow-up hamburger link listitem-arrow more-arrow-right print reveal-arrow-left reveal-arrow-right reveal-times search-arrow search times-filter twitter instagram view-grid view-list

Classics Restored ’22-’23


SEPTEMBER 2022 > MEI 2023

Contacteer Cinea

La Maman et la putain (Jean Eustache, 1973)

Classics Restored is meer dan een festival! Vanaf september brengen we maandelijks een recent gerestaureerde klassieker op het grote scherm, waar hij thuishoort.

Maak (opnieuw) kennis met de grootste filmklassiekers en vergeten parels, in splinternieuwe digitale restauraties, vertoond in de omstandigheden waarvoor de films gemaakt zijn: op groot scherm geprojecteerd, in een volle, verduisterde cinema.

La Maman et la putain (Jean Eustache, 1973) © Bernard Prim

September: La Maman et la putain (Jean Eustache, 1973)

Alexandre is een werkloze, jonge intellectueel die samenwoont met Marie. Zij zorgt voor het inkomen, hij slentert rond in Parijs en brengt zijn dagen door in cafés met intellectuele gesprekken en losse flirts. Zo ontmoet hij Poolse verpleegster Veronika, een vrijgevochten jonge vrouw die op cynische wijze het initiatief van hem overneemt en zich nestelt in de relatie tussen de egoïstische Alexandre en de zorgzame Marie.

Jean Eustache capteert met La Maman et la putain de energie die de tijdsgeest domineerde tijdens het sleuteljaar 1968 in Parijs. Tijdens dit 3,5 uur durende epos wordt een staalkaart gegeven van de emoties en ideeën die in het studentenklimaat om ruimte vochten. Wat begint als speelse en vrije liefde verwelkt langzaam door de complexiteit van menselijke emotie en het gewicht van het leven.

La Maman et la putain werd in 2022 gerestaureerd in 4K door Les Films du Losange met financiering door CNC – Centre national du cinéma et de l’image animée, in samenwerking met Cinémathèque suisse en Chanel, in de laboratoria van L’Immagine Ritrovata en Eclair Classics, onder toezicht van Boris Eustache.

Waar en wanneer?

Mamma Roma (Pier Paolo Pasolini, 1962) Photo: Divo Cavicchioli, © Archivio Fotografico della Cineteca Nazionale – CSC

Oktober: Mamma Roma (Pier Paolo Pasolini, 1962)

Geen stad en actrice zijn zo onlosmakelijk met elkaar verbonden als Rome en Anna Magnani. De Italiaanse steractrice gaf door iconische rollen leven aan Rome en haar inwoners en wist met de iconische achtervolgingssequentie in Roma città aperta (Roberto Rossellini, 1945) de doem van de Duitse bezetting als geen ander te vatten. In Mamma Roma verlengt Pasolini deze mythische verwevenheid van vrouw en plek door Magnani als symbool te laten staan voor het kapitalistische vagevuur van naoorlogs Rome.

Magnani speelt hier een sekswerker die ’s nachts de door bouwprojecten geplaagde straten van de metropool bewandelt. Op zoek naar een beter leven voor haar zoon probeert ze een andere job te vinden, maar botst steeds opnieuw op vooroordelen en weerstand van de conservatieve Italiaanse samenleving. Rome wordt hier weergegeven als een troosteloze plaats die tussen een ruïne en een pretpark schippert. In lijn met zijn politieke en thematische interesses, presenteert Pasolini hier een lappendeken aan verloren zielen, die strijden voor hun overleving in een met beton overdekte woestenij.

Mamma Roma werd gerestaureerd in 4K door CSC – Cineteca Nazionale op basis van de originele 35mm-negatieven en soundtrack beschikbaar gesteld door RTI-Mediaset in samenwerking met Infinity+ en Cine3.

Waar en wanneer?

Brief Encounters (Kira Moeratova, 1967)

November: Brief Encounters (Kira Moeratova, 1967)

Het ontbreekt de jonge Valentina aan niets: ze heeft een man, een goede baan en een hoge maatschappelijke status. Toch kan dat alles de leegte om haar heen niet vullen. Haar man, een geoloog (gespeeld door de Russische singer-songwriter en cultfiguur Vladimir Visotski) is altijd weg, haar werk bij de overheid is saai en haar huis is leeg. Als er een meisje arriveert dat verliefd is op haar man, beziet Valentina dit met een mengeling van nieuwsgierigheid, medeleven en onthechting.

Moeratova beschouwt Brief Encounters, haar tweede langspeelfilm, als de echte start van haar stormachtige artistieke carrière. En inderdaad worden haar unieke stem en visie zichtbaar in dit vrij meanderend portret van een driehoeksverhouding. De vertelling zit vol flashbacks en breuken in de tijd; romantiek valt samen met desillusie, de hartstochtelijke toon verandert in afstandelijkheid, en vice versa. Toen de beoogde hoofdrolspeelster op het laatste moment afzegde, besloot Moeratova de rol van Valentina zelf te spelen. Hoe indrukwekkend ze dat ook deed, ze heeft daarna nooit meer in een film gespeeld.

Brief Encounters werd in 2022 gerestaureerd in 4K door StudioCanal in samenwerking met The Criterion Collection, in het L’Image Retrouvée laboratorium, op basis van het originele 35mm-negatief bewaard bij Gosfilmofond.

Waar en wanneer?

The Trial (Orson Welles, 1962)

December: The Trial (Orson Welles, 1962)

Van David Lynch tot Park Chan-Wook, menig hedendaags filmmaker is schatplichtig aan de doemdromen en spiegelpaleizen van Franz Kafka. Het is dan ook geen wonder dat het werk van Kafka vele malen naar het doek werd gebracht, zij het met wisselend succes. Geen adaptatie weet echter zo ijzingwekkend goed de ziel van diens brontekst te vangen als Orson Welles’ The Trial. Deels geschoten in de ruïnes van Gare d’Orsay en gezegend met vlijmscherpe vertolkingen van o.a. Anthony Perkins, Jeanne Moreau en Romy Schneider, slaagt Welles erin Kafka’s thematisch/stilistische stokpaardjes te vertalen naar een barok beeldgedicht.

Doorspekt met noir-invloeden en Koude Oorlog paranoia, wordt het verhaal lichtjes gemoderniseerd naar een tijdperk van losse zeden en atoomangst. Perkins dwaalt rond in een door leegtes gedomineerde wereld die verrassend veel doet denken aan post-oorlogs Europa. Kafka’s sfeer van allesdoordringend onbehagen blijft echter centraal staan en wordt vormelijk vertaald door een choreografie van claustrofobische cameraposities, ingenieus schaduwspel en surreëel set-design. Nachtmerries voelden nimmer zo verleidelijk.

The Trial werd in 2011 gerestaureerd door StudioCanal op basis van het originele negatief in het Scanlab laboratorium.

Waar en wanneer?